- En nu verder

 LAATSTE  ZIN VAN LAATSTE TEKST

Laatste zin van  laatste tekst,
laatste punt.
een levenshoofdstuk afgesloten.
Verlost, bevrijd
en klaar nu voor wat omgevormd nog
op mij wacht.

Laat het komen.
Laat ik gaan.

Het blijft stil...

Gedachten die niet kunnen landen,
geen haven hebben voor hun anker
om opnieuw weer uit te varen
op nieuwe stromen, op de wind
en te vinden...

Ingesleten denkpatronen staan nog in de weg.

Nu nog deze resten ruimen,
dan kan ik gaan.




NOG ALTIJD DWAALT MIJN PEN

Nog altijd dwaalt mijn pen
boven blank papier
en denk ik aan de jonge indiaan

die niet terug kon naar zijn stam
om op de kale berg te vasten en te waken
tot hij zijn visioen ontving dat hem zijn plaats
in stam en leven geven zou.
Daar leed hij aan.

Tot zijn machine, in een fabriekshal vol lawaai
een lied voor hem zong om hem zijn plaats te geven
in dat voor hem ontheemd bestaan.

Zo stap ik soms vervreemd
de digitale wereld in
- gevoed door energieën zo oud als de planmeet -
door mensenbrein ontworpen  en  meer gewoon voor ons
dan God ooit lijkt geweest,
maar in bytes en codes
verdwenen lijkt.

Kreeg ik maar als die jonge indiaan
een spoor waar Jij  je vinden laat in
in al  dat digitaal geweld
opdat,
sinds de mens bestaat
het tastend zoeken naar het  Andere
verteld van mond tot mond , in alle soorten schrift beschreven
ook in  de digitale wereld door zal gaan.

 

VRIJWEL ALLES LOSGELATEN

 

Vrijwel alles losgelaten,

maar oude woorden uit de psalm

gebeuren

 

als Aanwezigheid haar vleugels spreidt

- kloppend hart van  de kosmos,

dat in de ziel weerklinkt -


en mij omgeeft

van achteren en van voren.

 

Zoekend waar het om gaat,

blijft het denken spiralen

rond een kern

die gesloten blijft

 

en wij, in tastende verhalen

elkaar herkennen

in onbegrepen, maar ervaren

geborgenheid...

 

... als Aanwezigheid haar vleugels spreidt

  



IK WEET JE AL ZO LANG  

 

Ik weet Je al zo lang,

veel langer dan ik wist,

 

heb Je bezongen,

Je warmte, Je wijsheid, Je grootheid, Je kracht ,

 

probeerde namen,

zocht woorden en klanken

die slechts ten dele

zingend en zeggend Jou naderden.

 

En nu, door de jaren

ben Jij geworden

een bijna naamloos, alles omvattend Aanwezig zijn.

 

Maar dan ik ooit dacht.

 

  

 

EEN ADEMTOCHT

 

Het duurde slechts één ademtocht,
die middag dat de zon
zo vriendelijk de kamer binnenkwam.


‘Het is voorbij’, wist ik ineens,
die lange tijd van twijfel, strijd,

lag achter mij,

en meer dan ooit was ik mijzelf nabij.

 

Dat fluweelzacht, onopvallend ogenblik
 staat als een wonder in mijn geest gegrift.,

 

 

Geschenk, waar bitterheid en wanhoop
mee verdween. 



IK ZOCHT EEN  TEKST

Ik zocht een tekst
en vond die niet,

wel veel papier
met halve regels, losse woorden,
knipsels aan elkaar geplakt
en herkende mijn zoekende zelf.

Ik kan het niet laten dat zoeken en speuren
en steeds weer proberen,
door die muur willen gaan...

 

HET BOEK GLEED IN MIJN HAND

Het boek gleed in mijn hand,
hoe  nieuw was wat ik las...

... tot strepen, pijlen,
mijn handschrift i  de kantlijn

wegwijzers bleken
naar toen ik, rond mijn twintigste,
Hamlets uitspraak las,
dat er meer tussen hemel en aarde is
dan Horatio in zijn filosofieën dacht.

Dat heeft een snaar geraakt
die na bleef trillen door de jaren,
verlangen wekte naar wat ik toen heb  weggestopt
want voelde als verraad
aan wat ik toen niet wilde, kon geloven,
wat al zo lang zo zeker en  zo dierbaar was

- de bijbel vol verhalen
uit een  land hier ver vandaan
in tijdeloze tijd -
dat alles wat daarbuiten viel
mij tot absoluut verwerpen bracht.

Dit boek, te vroeg gekomen
had ik geboeid, verlangend doorgenomen
maar toen weer weggezet.

Als altijd deed de tijd zijn werk.
Van pijl naar lijn naar uitroepteken
is  nu de cirkel rond gelezen
en  is de eerste huivering terug.



ALTIJD ONDERWEG

1.Vertrek

Wat je  niet vergeten wilt
heeft wel een plekje in je hart
nu je van hier vertrekt.
 

Na dat ondeelbaar ogenblik
waarin ‘toen’ samenvalt met ‘straks’
 

als yin en yang 

klik ik de route mijn i-pad aan,
kijk niet meer om en ga…

 
2 Op weg

…en dan,
of alle klokken luiden in een licht
dat waait en wuift 
en ik – nieuwsgierig en onthecht –
daar middenin.

 

Momentum dat in helderheid verbleekt,
maar richting geeft, houvast

  - als zonneplekken die de schaduwen in het leven,
verlichten zodat je verder kunt, 

- als witte wolken, blij langs blauwe hemel zwevend
je tillen uit je somberheid, verveling


zodat je je herpakt,
 

weer zoekend naar de goedheid,
genietend van  de schoonheid
van het leven.


3 Aangekomen  

Aangekomen, dorstig en bestoft,
verlangend naar een plek
het moede lijf, het zoemend hoofd
tot rust te laten komen,
de tocht te herbeleven,
de rode draad van het waarom hervinden,
dit wegdoen, dat bewaren. 

 

En als je hebt herlezen en herschreven,
dit hoofdstuk sluiten,
dat naklinkt in ophanden zijnd vertrek,
en ’toen’ en straks weer samenvallen
als yin en yang.

                                               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nn
Powered by webXpress