- Een nieuw kader 3 - uitgangspunten

 

Uitgangspunten

Met ons ‘gereedschap’  proberen wij het Andere, Aanwezigheid, God, het onbegrepene,

dichterbij te brengen. Hoe begint dat?
 Voor velen is dat

 


Verwondering,
poort naar vermoeden
van Aanwezigheid,
in de schepping, de  kosmos, het leven,
in ons en om ons.

 

Gesluierd geheim dat zich,

soms even, laat zien

 


Vanuit die verwondering, dat vermoeden, hebben mensen altijd geprobeerd met beelden, liederen, verhalen, gebeden dat geheim te naderen, wetend dat wij mensen niet alleen zijn hier, niet verloren  zonder uitzicht,


 

…. Ken ik Jou omdat ik Jou vermoed
zonder beeld of klank,
ondoorgrondelijk en ver,

maar toch
in een flits soms zo aanwezig
overrompelend en troostrijk,
dat alles samenvalt
in een weten zonder woorden?

 


De beelden en woorden die inhoud geven aan dit weten kunnen in de loop van de tijd en van je leven veranderen, maar….

 


…. waar ik ooit begon
waar ik nu ben
blijft het weten
van Aanwezigheid,
van Jou
en wij, zoekende mensen
een plaats daarin.

 

Eigenlijk is dit genoeg. Van hieruit kunnen wij tastend en zoekend met verhalen, muziek en beelden uit onze tijd proberen deze blijvende kern dichterbij te  brengen.  

                                                                                    Zie ook de rubriek 'Aanwezigheid'


Boeken
- Liederen voor de toekomst - lied 23 tot 30
- Teksten voor de toekomst  -  blz. 52 - 79


 

 

rituelen

 

Als uit het stof van de dag
zich een beeld, een klank, een gebaar
loszingt
én verbindt
met het denken en voelen van de tijd die het schept,
draagt het betekenis dat het beeld overstijgt,
wordt tot symbool, ritueel

 

- Een vrouw vertelt wat een ritueel met haar doet:
‘Ik ga weer naar de kerk. Na jaren. Ik ga voor de rituelen. Ze raken me, ik word er rustig van en ga mee op de golf van wat er gebeurt: het ontsteken van het licht, het zingen, de stiltes, de gebaren en ja, ook de gebeden.
Soms zijn er tranen, mijn gejaagdheid verdwijnt. Verbonden met de anderen om mij heen kom ik weer thuis bij mezelf. 
En soms word ik geraakt, aangeraakt bijna.
Door wat? Door iets waar ik bij hoor, iets wat alles en allen overstijgt. Het is naamloos , maar wezenlijk.
Rituelen zijn een weg ergens naar toe. Misschien wel eerst naar je binnenste, ze maken je schoon, ze openen de poort naar je gevoelens. Wat er gebeurt heb je niet helemaal in de hand. Dat lijkt eng, maar is nodig. Dan kan het naamloos wezenlijke binnenkomen.
Het herstelt een eenheid op allerlei vlakken. Ik denk dat mensen dat nodig hebben.


- Wat ‘gebeurt’  er bij een ritueel.
De vrouw vertelt wat er ‘gebeurt’, wat haar weer heel maakt. Ze gaat daarvoor naar een aparte plaats, die voor rituelen gebouwd is. In haar geval een kerk.
Ze volgt de reeks (symbolische), vaak materiële handelingen die een overgang naar een andere manier van zijn, naar een ander bewustzijn op gang helpen ‘om weer te weten waartoe wij bestaan.’ Om – even – weer in contact te komen met de oorsprongen van het leven
Daar hebben veel mensen er behoefte aan. Daardoor zijn rituelen ontstaan, om het onbegrepene dichter bij te halen, om ons doortocht te geven naar wat achter het dagelijks bestaan ligt en je daar een plek in te geven.

Wat er is, sluit vaak niet meer aan op het huidige levensgevoel. Hoe dat vorm moet krijgen is nog onduidelijkç maar bezig te ontstaan. 

 

Het blijft weer zoeken en durven. Toch  zullen er zeker rituelen komen met een overstijgende en verwijzende functie.
En de kern zal, zoals altijd, de verwondering zijn, ondanks dat


.... vleugje heimwee af en toe naar zondagmorgens

van vriendelijk witte muren
die het Woord voor de wereld omvatten.

 

Een vast patroon
De 4 mei herdenking is een sterk, seculier ritueel. Ontstaan na de tweede wereldoorlog is het in een vast patroon geschoven, dat alle rituelen hebben.
- Er is een opmaat: het bijeenkomen;
- een kern: 2 minuten stilte, het Wilhelmus zingen en het leggen van kransen en bloemen;
- een overgang terug: onder gedragen muziek weer teruggaan naar het gewone leven.


- 4 mei 

Mensen trekken naar plaatsen van herinnering.
Als de taptoe wordt geblazen voor de 2 minuten stilte wordt het doodstil onder de bloeiende kastanjes. 

Waar je aan denkt? Aan niets, aan alles. Aan een weten dat het nooit meer zo mag worden als het toen was. Terwijl het op zoveel plekken op de wereld weer zo is.
Aan dankbaarheid voor al die gestorven mensen die de weg naar de vrijheid hebben gebaand voor ons die nu leven. Aan de vraag of jij de moed zou hebben dit ook te doen als dat weer nodig is.

Dan zetten de sonore klanken van het koper het Wilhelmus in. Er wordt zacht meegezongen. 

De kransen, de boeketten.  De fanfare blijft spelen. Wij kijken toe.
Langzaam wordt het rustiger. Over het gras, dat naar voorjaar en leven geurt gaan we stil  naar huis.

 

Op internet,
Om te kijken in hoeverre hier aanzetten voor rituelen al dan niet geslaagd zijn:
7 korte liturgieën, over de schepping, met als uitgangspunt Genesis 1 en de evolutie, op:
-  Marijke de Bruijne/Schepping vieren.
of
-
www.scheppingvieren.nl/tag/marijke-de-bruijne

 

 

Alleen de goede kant?

In veel scheppingsverhalen wordt eerst verteld hoe de mens is ontstaan, maar onmiddellijk daarna volgt de vraag waar het kwaad vandaan komt.
Het kwaad, verdriet en dood zijn een deel van de totaliteit van het leven. Zelfs zozeer dat het kwaad in allerlei vormen de overhand lijkt te hebben
Onder meer in ‘Liederen voor de toekomst’ en in ’Teksten voor de toekomst’ heb ik daar aandacht aan besteed. (Zie onder)

 

Voor kwaad en verdriet moet aandacht en troost zijn in vieringen en rituelen. Om van daaruit de kwetsbare en innerlijke moed vereisende weg te gaan om het kwade te weerstaan en verdriet en tegenslag een plaats te geven, zodat het je niet de baas wordt. 
Maar daarnaast zijn vieringen dé plaats om je vreugde en dankbaarheid over het prachtige leven te uiten. En over het vele goeds dat ook gebeurt, zodat ‘de zachte krachten zeker zullen winnen in het eind’ naar de beroemde dichtregel van Henriëtte Roland Holst.

                                                                                             Daarover meer in ‘Een nieuw kader 4’

 

Powered by webXpress