- Een nieuw kader 1- vooraf en loslaten


Vooraf

Veel mensen hebben de traditionele manier van geloven achter zich gelaten en staan in een leegte om zich heen te kijken.
Maar iets in je blijft zoeken naar een nieuw kader dat je leven verdieping en zin kan geven, dat je in een groter geheel plaatst, waar wij een aan zekerheid grenzend vermoeden van hebben, want

Vroeger was Jij in verhalen
ver van mij vandaan, maar echt
Jij bestond, maar door de jaren
is dat alles weggeëbd.
 
Toch heb Jij een spoor geslepen
door de diepten van mijn ziel
bleef mij zin en richting geven
aan de wegen die ik ging.
                                          
 
Wat er ook gebeurde, wat ik verloor aan zekerheden onderweg, gebleven is
 
dat ik weet, ik kan niet anders,
dat Jij bent en in ons werkt.
 
                                           Liederen voor de toekomst, lied 44    
                                            
Daarom ben ik naar op zoek gegaan, naar manieren en vormen om dat, vandaag, te ervaren en te vieren. Dat vindt u in 'Een nieuw kader 1 - 5'

Wij leven niet alleen met ons verstand. Zeker zo vaak vertrouwen wij op onze intuïtie, dat wonderlijke weten in ons dat ‘wéét’ wat goed of niet goed is. Dat even duidelijk openstaat voor bewijsbare als onbewijsbare zaken, maar zelf onbewijsbaar is. In de bijbel wordt dat aangeduid als ‘het hart kent zijn redenen’.
Dat leidt je naar verwondering, naar dingen die het verstand te boven gaan, naar wat groter is dan jij, naar wat onder vele namen het Andere, de Ander, God  genoemd wordt. Naar eenheid daarmee, naar geborgenheid.
Daarmee is de kern van geloven niet veranderd, maar de manier waarop de mensen er, in al hun beperktheid en tijdgebondenheid vorm aan geven, wel.
Dat erkennen en behoedzaam nieuwe vormen durven onderzoeken vergt moed en brengt soms verwarring en eenzaamheid met zich mee. Dan blijf je liever thuis. Maar daardoor neemt ook de leegte toe.
Maar laat je die leegte toe, dan kan iets wat je raakt je op het goede spoor zetten. Je ervaart iets met al je vermogens, vaak ook lijfelijk. Je staat stil, je adem stokt even, of er ontkomt je een geluid.
Het maakt indruk op je, je vergeet het niet. Je voelt je ´opgetild´. Er ´gebeurt ´iets met je.
Het kan inzicht geven, perspectief, vrede , geborgenheid.
 
Deze nogal vage bewoordingen zijn misschien een spoor, waarmee ik in de hier volgende overwegingen op zoek ben gegaan.
 
Loslaten
Daarvoor moet je dingen loslaten, en loslaten wat je vertrouwd en dierbaar was is moeilijk.
Verlangen naar wat eens je leven was, zoals

 

Een vleugje heimwee

 

Een vleugje heimwee af en toe naar zondagmorgens

van vriendelijke witte muren

die het Woord voor de wereld omvatten.

 

De koffie na de kerk.

 

Het warme middagmaal,

waarvoor al zaterdags het vlees al gebraden was,

de aardappelen geschild.

 

De zondagmiddagwandeling.

 

En op de drempel van de avonddienst,

de avondrust

waarin de week die  komt verzonken  ligt.

  

        

Verlangen soms naar vroeger

 

Verlangen soms naar vroeger 

toen alles zo eenvoudig was

dat zelfs een kind het kon begrijpen.

 

De Here Jezus met wie je bijna kon praten,

de hemel voor later,

de hel ver weg.

 

Als je maar gehoorzaam was

had je niets te vrezen.

 

Zonder crisis of conflict

ben ik daarvan weggegleden

naar een ruimte zonder zekerheden

 

waar ik toch, als ganzen op hun trek

een richting voel,

sporen slechts,

en zo onzeker

dat oud verlangen soms de kop opsteekt

naar toen, toen alles duidelijk was en veilig,

 

maar toch, dit is de weg,

dit houdt mij op  de been.

 

 

Een milde glimlach

 
Een milde glimlach
of een lichte zucht
om wat je losgelaten hebt,
al duurde het soms jaren.


Zekerheden van weleer,
- eerst harnas nog om overeind te blijven -
in een wereld
waar je je voelen kunt als uit de tijd geleefd.

 

Werk dat anderen nu doen, maar anders,
je vingers jeuken af en toe,
maar nee, blijf weg.

 

Laatste schuldgevoelens, klevend aan je ziel
waar jij geen schuld aan had en ook niet hebt.        

En zoveel meer…


Laat los - ook nu en straks -
als bladval in de herfst
rond kale bomen,
vol van knop
voor verder leven.

 

maar ook...

 

Goede dingen van voorbij

 

Goede dingen van voorbij

 - toen voor altijd afgedaan -

kom je onverwacht weer tegen,

een beetje anders door de tijd

maar even glanzend als ze waren

of ze vragen,

neem ons mee van toen naar nu,

naar nieuwe perspectieven.

 

 

 

 
 

 

 

 

 

 

 


 

 

Powered by webXpress