- Aanwezigheid en ervaringen

 
 
AANWEZIGHEID
 
In een gesprek met een zeer oude dame kwam het geloof ter sprake.
'Alles is weg,' constateerde ze verbaasd, ' alles wat ik geloofd heb, mijn leven lang, is er niet meer. Het doet me niets.'
'Vind je dat erg?'
'Nee,' zei ze, nog steeds verbaasd, 'ook dat doet me niets.'
Wij spraken erover dat er altijd vormen van geloof zijn geweest en overwogen dat het misschien door de verwondering over al die onbegrepen dingen om ons heen zou zijn gekomen.
'Verwondering, ' zei ze. Haar ogen lichtten op. 'Ja, verwondering . Ik verwonder me nog steeds. Zou dat het begin geweest zijn?'
 
 
ERVARING
 
…en in
gedachtenloosheid
aangeraakt worden
door een weten
voorbij niet- weten
met een begin
en
een einde
onbekend…
 
schrijft Thom Oosterhof
 
 
 
ZO VEEL
 
Zo veel in het leven
waar kennis tekortschiet,
onderzoek niet lukt,
bewijzen niet mogelijk zijn,
 
maar
in de stilte van het hart,
dat zijn redenen kent
zijn wij in werelden, ruimten, dimensies
waar religie haar  bronnen heeft.
 
 
              
IK GING VOOR DE MENSEN
 
Ik ging voor de mensen,
maar toen ik er was, werd ik geraakt
door het zingen,  de teksten,
de rust waarin ruimte ontstond
waardoor Jij er weer was,
waar ook vandaan.....

 
 
ER GING IETS OPEN, IETS STROMEN
 
....Er ging iets open, iets stromen,
onbestemd nog,
beelden van ruimte, nevels van kleur,
iets blijs rond mijn hoofd...
 
Licht op  de voeten ging ik naar huis,
het was, het is er weer.
Het is gebleven, maar het zoekt nog naar vorm.
 
 

 
 
BLAUWE MOSKEE
 
Onder de hoge koepel,
blootsvoets op het tapijt,
stond ik in de leegte.
 
Langs versierde muren
die rond de ruimte stonden
- om het niets -
zond door gekleurde vensters
de zon haar goud de schemer in.
 
Een heiligdom voor een abstracte god.
 
Beeld, klank noch materie
 
maar: aanwezig.
 
 
 
TWEELUIK
 
l
Soms lijkt het of het weg is, helemaal,
dat wonen in dat ‘weten’, in Aanwezigheid
dat wenkt en wacht.
 
Is het wel waar, dat het bestaat?
Zit kennis in  de weg?
 
Huist toch dat ‘weten’ in ons brein?
 
Is het een wanhoopsgreep,
gelovig wíllen zijn,
want anders zijn wij zo alleen?
 
Is ‘weten’ slechts verlangen?
 
 
Hier trilt de ziel…
… en verre boden
als vleugels, licht en sfeer, een woord misschien
gaan wachtend om ons heen.
 
Oh, dat dat denken, twijfelen zonder einde
stoppen mag.
 
Hou op!
… en keer je om.
 
 
ll
 
Soms lijkt het of het weg is uit de wereld,
die onbegrepen kracht, Aanwezigheid,.
als sociale media uit zoveel streken
berichten sturen over kwaad,
tot middel en tot doel  veerheven.
Om macht.
Gruwelijk  sprookjes, te erg om  waar te zijn.
 
Maar achter afgesloten grenzen
weven zich draden van herkenning en verbondenheid,
weeft zich een web van oproep tot verandering.
 
Geïnspireerd door sociale media
ontwaakt een kracht, een moed
die mensen doet de straat op gaan,  de angst voor bij,
om tegen dictatuur in elke vorm te strijden
ondanks willekeur en onderlinge achterdocht,
omdat zij voelen, weten en verlangen
wat het moet zijn om  vrij  te zijn, om mens te zijn.
 
Waar halen zij  de kracht vandaan
om steeds weer, steeds weer op te staan
na zoveel doden, zoveel bruut geweld
weer in hun hok  terug gejaagd, tot zij opnieuw…
 
 
 
DAAROM
 
Uit een e-mail:
'Daarom ga je naar een rock en rol concert, het is religie, je laat je bedwelmen.'
 
 
 
 
 
 

LIEFDE

 

Wie liefde leeft
gloeit van binnen,
straalt van buiten,
maakt de wereld om zich heen
mooier en milder.

 

Met een blik,
een woord,
een teer gebaar
spreidt zij zich uit.

 

En waar zij verloren ging
in tegenslag en lijden
angst en haat,
staat zij in alle kwetsbaarheid weer op, 

de sterkste van alle krachten.

 

Wij kennen haar, ervaren haar,
maar waar de woorden
om te zeggen wat liefde is.

 

 

 
VERTROUWEN
 
(vertrouwen - wantrouwen - teleurstelling - ongeloof - geloof)

 

welk houvast geven

in een moment

van toegankelijkheid

de woorden

vertrouwen en geloof

 

 

wanneer

 

 

door ruis en onrust

wantrouwen en ongeloof

ongewenst voedsel is

 

dat een zachte stroom

van geloof en  vertrouwen

doet slinken

 

 

dat

 

 

na twijfel en zoeken

langzaam is gegrroeid

naar een weten van

 

niet gebonden

aan tijd en ruimte

dat morgen hetzelfde

zal zijn als vandaag

maar toch anders

 

onzichtbaar

 

                        Thom Oosterhof

 

(deze tekst is het  beste als één zin  te lezen)

 

ERVARINGEN

 

Soms kan een ervaring je zo overvallen, zo raken, dat je die niet vergeet.

Je bent als het ware even uit jezelf getild en ziet een glimp van een andere werkelijkheid, die wel het numineuze genoemd wordt.

Ervaringen als deze kunnen ons op allerlei onverwachte manieren overkomen,

zoals hieronder wordt verteld

 

Kerstvakantie

Het sneeuwde dikke vlokken in de schemering van  de korte grijze dag. Geluidloos werd de wereld wit. Ik stond er onder de brede dakrand van ons huis naar te kijken en viel samen met wat er gebeurde. Ik werd blij en stil van binnen. Alles in mijn onrustige puberbrein viel op zijn plaats. Het is tientallen jaren geleden, het duurde niet lang maar ik weet het nog precies.

 

Sneeuw

 Het had gesneeuwd en de late avond was doodstil. Het vroor licht, onze voetstappen knerpten door de rulle sneeuw. Door het bos gingen we naar een open plek en stonden ademloos stil. Er was een blauwe weerschijn op de sneeuw die leek te lichten. De hemel boven ons gonsde van stilte. Het was niet te beschrijven, we werden opgenomen in een trillende energie, in een enorme grootheid. Zo zacht mogelijk lopend gingen we zwijgend naar huis

 
 
 
KARNAK
 
Ze was de eerste bezoeker van de tempel van Karnak. In de enorme hal met de 134 zuilen wilde ze omhoog kijken en zocht steun bij een zuil, maar die ‘weigerde’ dat: ze kon hem niet aanraken. Ze was haar ‘aanrakingspunt’ met de materie kwijt, vertelde ze. Ze ‘was’ alleen maar, zonder tijd-, ruimte-, of aards bewustzijn. Hoe lang het duurde wist ze niet, maar toen ze weer ‘bijkwam’ bracht een suppoost haar naar een ander deel van de zaal. Daar gebeurde het weer.
Ze ervoer een ‘zijn’ in een maat- en tijdloze toestand, als de basis is van ons aardse  maat- en tijdgebonden leven.
 

                                                                   

 

GRAND  CANYON

 

De helikopter stijgt op en wij vliegen over een vlak naaldbos tot onder ons ineens een loodrechte rotswand honderden meters naar beneden schiet.

Een kreet ontsnapt je, de tranen schieten je in de ogen, want onder je ontvouwt zich een landschap van spleten, pieken en dalen en veelkleurige rotsen tot meer dan 1800 meter diep.

De Grand Canyon in het zuidwesten van  Noord Amerika.

 

Laag na laag tekent zich 1.7 miljard jaar van de geschiedenis van de aarde onder ons af op de rotswanden. In de diepte een smal, groen lint,  de Coloradorivier.

Wij kijken en zwijgen.

En voelen ons klein.

‘Wie zijn wij, dat Jij aan ons denkt’ gaat het door mijn hoofd.

 

Het licht daalt, de rotsen worden  intens zalmkleurig, de schaduwen gaan van lila  naar paars.

Als wij weer geland zijn loop ik op met een man die peinzend voor zich uit kijkt.

Dan zegt hij zachtjes, bijna voor zich heen: “Als je dit ziet, wie zijn wij dan. Wij zijn er maar even. Wij komen kijken en zijn weer weg. Maar dit… een stofje zijn wij, een stofje, meer niet.’

 

 

ROZE ZATERDAG

 

Bij een Roze Zaterdag hoort een kerkdienst. De kerk, met ruim 800 zitplaatsen is zo vol dat er mensen moeten staan. Er staat een kinderwagen tegen een bank, de moeder komt af en toe even kijken.

Aan het einde van de dienst worden brood en wijn gedeeld in een grote kring van vier rijen dik die de hele kerk beslaat.

Dan geven alle aanwezigen elkaar een hand en bidden het ‘Onze Vader’.

De stemmen ruisen door de ruimte boven al die mensen met hun eigen, soms moeilijke geschiedenis. Ontroering doet hier en daar de stemmen haperen.

Hier staan wij, zoals wij zijn, met welke seksuele geaardheid ook en de eeuwenoude woorden die wij spreken worden drager van een verbondenheid en een vrijheid waar

ieder mens mag zijn zoals hij of zij is.

 

 

 

DE INDIAAN

 

Lang geleden las ik een verhaal van indiaan die werkte in een fabriek. Daardoor kon hij niet meedoen met de initiatieriten van zijn stam, waarin hij als volwassene in zijn stam kon worden opgenomen. Hij zou in eenzaamheid een droom moeten krijgen die hem zijn plaats in zijn stam duidelijk zou maken.

Hij miste dit, want wie was hij nu?

Toen zong de machine waar hij aan werkte een lied voor hem en in dat lied ontving hij zijn plaats in het leven.

 

 

 

 

 

 

 

 

Powered by webXpress